ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΥΒΟΙΑ
Στην Ελλάδα των περασμένων αιώνων, εκεί που η άσφαλτος ήταν άγνωστη λέξη και το βουνό ο μοναδικός δρόμος για την επιβίωση, το πιο ταπεινό αντικείμενο διηγούνταν την πιο μεγάλη ιστορία: τα ΓΟΥΡΟΥΝΟΤΣΑΡΟΥΧΑ. Δεν ήταν απλώς υποδήματα· ήταν το μέσο με το οποίο ο Έλληνας ξωμάχος δάμασε την πέτρα, τη λάσπη και το χιόνι.
Πέρασαν κιόλας επτά χρόνια. Ήταν 11 Φεβρουαρίου όταν η είδηση έπεσε σαν κεραυνός στα αντιαιολικά κινήματα όλης της χώρας: Ο Δημήτρης Παυλάκης, ο «δάσκαλος», ο άνθρωπος που με την επιστημονική του επάρκεια ξεγύμνωσε το αφήγημα της «πράσινης» απάτης, δεν ήταν πια μαζί μας.
Εκείνο το «διαβολικό» ξημέρωμα, ενώ ο Δημήτρης έδινε την τελευταία του μάχη στη ΜΕΘ του ΚΑΤ, οι δυνάμεις των ΜΑΤ εισέβαλαν στα Πράσα της Τήνου. Λες και το σύστημα περίμενε να φύγει από τη μέση το «μεγαλύτερο οδόφραγμα» για να προχωρήσει το έργο της ισοπέδωσης.
Ο Δημήτρης Παυλάκης δεν ήταν ένας τυχαίος ακτιβιστής. Με σπουδές Φυσικής και Μηχανολογίας στο Dartmouth College και μεταπτυχιακά στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (MBA), είχε διαγράψει μια λαμπρή καριέρα ως κορυφαίο στέλεχος σε τραπεζικούς και χρηματοοικονομικούς κολοσσούς (Salomon Brothers, Alpha Finance, Ε.Τ.Ε.Β.Α.).
Γνώριζε το «τέρας» από μέσα. Και όταν αποφάσισε να προστατεύσει την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Τήνο, και ολόκληρη την ελληνική φύση, το έκανε με όπλο την απόλυτη τεκμηρίωση.
Ο Παυλάκης ήταν εκείνος που επέβαλε στον δημόσιο διάλογο τον όρο «μΑΠΕΣ» (Μεταβλητές ΑΠΕ Συστήματος). Με ψυχρή λογική και αριθμούς, απέδειξε ότι οι ανεμογεννήτριες:
Δεν καταργούν τα ορυκτά καύσιμα, αλλά τα καθιστούν απαραίτητα ως εφεδρεία.
Αποσταθεροποιούν το ηλεκτρικό δίκτυο της χώρας.
Αποτελούν ένα χρηματιστηριακό προϊόν που επιδοτείται από τον φτωχοποιημένο πολίτη μέσω
Ο Δημήτρης Παυλάκης δεν ήταν ένας απλός ακτιβιστής· ήταν ένας άνθρωπος των αριθμών, της φυσικής και της βαθιάς γνώσης των διεθνών αγορών. Με σπουδές Φυσικής και Μηχανολογίας στο Dartmouth College και μια λαμπρή καριέρα ως διευθυντικό στέλεχος σε κορυφαίους χρηματοοικονομικούς οργανισμούς (Salomon Brothers, Alpha Finance, Ε.Τ.Ε.Β.Α.), διέθετε το σπάνιο πλεονέκτημα να κατανοεί το «σύστημα» εκ των έσω.
Όταν αποφάσισε να σταθεί απέναντι στα αιολικά μεγαθήρια, δεν το έκανε με συναισθηματισμούς, αλλά με απόλυτη τεκμηρίωση. Υιοθέτησε και ανέλυσε τον όρο «μΑΠΕΣ» (Μεταβλητές ΑΠΕ Συστήματος),
Είμαι σίγουρος ότι, με τη συνεργασία όλων, θα τα καταφέρουμε ως αντάξιοι συνεχιστές της βαριάς παρακαταθήκης της δημαρχίας του Γιώργου Ψαθά.
Με σεβασμό στη μνήμη του και πίστη στο όραμά του, συνεχίζουμε την προσπάθεια για τον Δήμο που όλοι θέλουμε και αξίζουμε.
Γιώργο-Δήμαρχε, για εμάς θα είσαι εδώ για πάντα.
Ο μέχρι πρότινος πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Αντώνης Σπυρόπουλος είναι ο νέος Δήμαρχος του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων, στη θέση του αείμνηστου Γιώργου Ψαθά (στη φωτογραφία ο πρώην και ο νυν Δήμαρχος).
Ο Αντώνης Σπυρόπουλος επικράτησε κατά κράτος στην μυστική ψηφοφορία των μελών του συνδυασμού, που πραγματοποιήθηκε σήμερα Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου, το απόγευμα.
Εκλέχθηκε Δήμαρχος, χωρίς καν να χρειαστεί δεύτερη ψηφοφορία, με 8 ψήφους, έναντι 5 του Δήμου Βαλαή (αναπληρωτή Δήμαρχου στο προηγούμενο Δημαρχιακό σχήμα) και μίας ψήφου του Παναγιώτη Ματράκα (αντιδήμαρχου Οικονομικών).
 |
| . Σ. Σεκλιζιώτης |
Ένα κορίτσι ορφανό
δίχως μάνα και πατέρα
τριγυρίζει το φτωχό
στους δρόμους νύχτα – μέρα
τρέμει, τουρτουρίζει
και όλο μουρμουρίζει:
«Μανούλα μου γλυκιά,
όλοι με περιφρονούνε,
με κλωτσούν, με αδικούνε!
που’ ναι τα δικά σου τα φιλιά;
Δες, μανούλα, τι παιχνίδια!
Τι πανέμορφα στολίδια!
Ποιος εμένα θα μου πάρει
μια μικρή – μικρή κουκλίτσα
να την έχω συντροφιά
μες στην έρημη μοναξιά;»
Το σήμαντρο της εκκλησιάς αχολογά με χάρη
καλώντας τους χριστιανούς για τον εσπερινό
και μια κοπέλα λιγερή με πρόσωπο φεγγάρι
σκουπίζ’ απ’ τα ματάκια της το δάκρυ το στερνό.
Παιδόπουλα με όργανα τις γειτονιές γυρίζουν
"Χριστός γεννάται σήμερον εν Βηθλεέμ τη πόλη…"
χίλιες γλυκές ανάμνησες στη σκέψη φτερουγίζουν,
κι απ’ το ποτήρι της χαράς θε να μεθύσουν όλοι.
Κι η κόρη μπρος στην Παναγιά, παρακαλώντας λέει:
-Δέσποινα Συ, Καλή Κυρά, λυπήσου με, Παρθένα,
δως τη χαρά σε μια καρδιά που μέρα νύχτα κλαίει
και τον λεβέντη π’ αγαπώ, αχ φέρτονε σε μένα!
Η Οικουμένη προσκυνά, Χριστούλη μου, μ’ ελπίδα
την Φάτνη που γεννήθηκες, η φύση εορτάζει
οι ταπεινοί προσμένουνε μια σπλαχνική αχτίδα
και μόνο στην καρδούλα μου ριζώνει το μαράζι.
Κι ενώ σωριάζεται στη γη η κόρη πικραμένη
τα δάκρυα ποτίζουνε τα ροδομάγουλά της.
Μα, να! Η πόρτα διάπλατη, χωρίς να το προσμένει
και σε λιγάκι βρίσκεται ο νιος στην αγκαλιά της.
